Nytt liv i bloggen

Det er gjerne på tide å vekke bloggen igjen?

Sidan eg starta å blogga, har det skjedd mykje innan blogging.   Det er dukka opp unge mødre, alvorleg sjuke folk, fotballfruer og eg veit ikkje kva.  Sjølv har eg aldri tenkt at eg skulle havne inn under ei gruppe som blogger.  

Nå i desse førjulstider får eg mimre litt om jula, igjen.  Eg trur det har vore større revolusjon i julefeiringa i Norge dei siste 40 år, enn det var dei førre 400 åra.  

Eg tar ein rask tripp tilbake til 1700-talet.  Det blei vaska, slakta og bakt til jul.  Julegåver og juletre var enda ikkje vanleg, men all den gode maten og drikka, var nok like populært som gåvene.  På midten av 1800-talet dukka juletreet opp i Norge, men det blei ikkje vanleg i alle heimar før i århundeskifte. 
 

Den første jula eg husker er jula 1967, då kom mor heim med ei lita søster til oss.  Julafta dette året var veldig spesiell.  Me hadde alltid feira jul hjå mormor og morfar, men dette året skulle me feire hjå oss sidan veslesøster nett var komen heim.  Eg, for min del, syns ikkje det var noko god idè.  Kle oss i finstasen for å sitje med bordet heime og ete?  Merkelege greier. På toppen av alt hadde ingen kjøpt gåve til den vesle søstera vår.  Heldigvis hadde me butikken i kjellaren.  Eg og far gjekk ned medan mormor og morfar vaska opp, og henta ein gul gris på 10-15 cm som skreik når me klemte på han.  Denne pakka eg inn og far skreiv lapp "Til babyen". Eg fekk hjelpe babyen med å pakke opp pakken og blei så overraske over kva som var inni.  Jaja, eg veit nå ikkje heilt om alle beit på den.   Heldigvis blei det med denne eine jula heima, seinare feira me jul hjå mormor og morfar fram til dei blei for gamle til å ha den.  På dette tidspunktet var eg vaksen og det var litt enklare å tilpasse seg den nye situasjonen. 

Det var nå ikkje denne jula eg skulle skrive om, men meir jul generelt, når eg var lita.  

I god tid før 1. desember kom det stor pakke i posten til mor.  Det var ei gamal grandtante som hadde sydd adventkalender til oss og når desember nærma seg fekk me kalenderen i posten, full av pakkar.  Pakkane kunne innehalde alt frå ballongar til forteljingar ho hadde klypt ut av gamle blader.  

Eg var nok 7-8 år fyrste gong mor kom med ei adventstjerne me skulle hengje i vindauga første søndag i advent.  Den var kvit ytterst og fekk meir og meir farge og enda som raud i midten. Noko så flott hadde eg aldri sett før.  I tillegg fekk me oss ein raud adventstake med fire små kvite lys i. 

Dei neste vekene blei det baka kaker, messingen blei pussa, det blei lagt julepålegg og sursild.  Me fekk alltid vere med mormor og bake sandkaker i amerikanske former, som ho hadde hatt med seg heim frå Amerika.  Det var ekorn, hare, rev, sau, fisk og sikkert andre ting eg ikkje husker nå.  Det var så kjekt, men eg kan huske mormor blei rolegare og rolegare og når me var ferdige, sa ho at ho gleda seg til me blei så store me kunne gjer alt sjølv, og ho berre skulle sitje på ein stol å prøvesmake.  Nå forstår eg kva ho meinte med det. 

Det var slike ting det gjekk med fram til vesle julafta, då blei det vaska og styrt og om kvelden bar me juletreet inn.  Det  var alltid ei furu og me fekk vere med å pynte før me la oss.  Julafta morgon var me for det meste oppe grytidleg.  Eg  husker iallefall at me hadde ete, høyrt barnetimen på radioen, sjekka pakkane som hadde dukka opp i ei øsje på gangen, og venta lenge før kjenningsmelodien på nitimen kom.  Det var den forferdeligaste lyden eg visste om.  Eg kunne aldri forstå at det var nødvendig å øydeleggje ein så fin dag, år etter år, men den grusomme melodien.

I løpet av føremiddagen kom raud  juleduk, julebrikker, juledekorasjoner, engler og nissar fram.  Stova blei med eit så nydeleg og koseleg. Mor var glad i levande lys, så me hadde alltid mange lysestaker med raude lys som me brann om kveldane.  Me hadde stort fruktfat som aldri gjekk tomt og av og til fekk me sjokolade. 

Jula varte til 13. dag jul, då blei det med eit den gamle kjedelege stova igjen.

For å komme tilbake til innleiinga, så vil eg berre ta nokre stikkord om førjulstida nå:  Butikker, flyplasser ja, til og med enkelt heimar har juletreet ferdig pynta før desember har starta.  Fargane me hadde før var raudt, grønt, kvitt og natur.  Nå kan ein finne rosa, turkis, lyseblått og det meste innan fargenyanser.  Eg er framleis ikkje komen der at eg syns desse fargane har noko med jul og gjere.  Men må innrømme at noko som for meg var heilt utenkeleg for nokre år sidan, er gjort nå.  Eg har bytta ut dei raude lysa med kvite.  Joda, me er i endring.  Ikkje berre kroppen og sinnet til ei som har passert 50, men til og med jula er i endring. 

Ha ei flott førjulstid og ei kjekk jul, enten juletreet alt er på plass eller om det kjem inn dørere først på julafta!

 

Jula 64 blei feira hjå mormor og morfar, men eg husker lite frå den. 
 

Haust er her.

Eg ser det har blitt dårleg med blogging i det siste, men får prøve meg med eit lite innlegg i kveld.

Sommaren, alså dei fire, fem dagane me hadde med sommar, er over.  Og hausten er her, definitivt.  Me har stort sett sote ute under makrisen med gassvarmer kvar kveld heile sommaren, men for 2-3 veker sidan måtte me kapitulere og flytte inn i stova igjen.  Nå har me til og med havna i fjernsynet sine klør igjen.  Trur ikkje eg har sett meir enn nokre få program heile sommaren, og den rekorden har eg nå slått berre i løpet av eitpar kveldar.  

På seinsommaren opplevde me ei trist hending som sette spor hjå oss.  Ei venninne som sleit med sjukdom valgte å avslutte livet.  Ein eg fekk ein epost frå skreiv så bra at "det er bølgene i livet" som gjer at livet går framover og framover vil me.  

Nå må eg berre skøyte over meg, naboen og sist, men ikkje minst mannen min.  I august gjorde naboen og eg ein avtale om at me skulle gå tur kvar kveld i 30 min.  Og det er jammen meg ikkje langt frå at me har klart det.  Det er ikke mange dagane me har hoppa over .- og har me gjort det, har me hatt ein god grunn.  I kveld var ikkje naboen heima, men då melde han eg deler hus og seng med seg og blei med i vind og blåst.  Han er mykje flinkare enn meg og går runden på 6-7 km mange gonger i veka, og hadde vore runden tidligare i dag .- men ofra seg for kona i kveld.  Det set me pris på :-) 

I butikken er det fullerulle for tida, noko eg er svært fornøyd med - sjølv om det går på helsa laus til sine tider.  Apropo helsa laus, mannen var uheldig etter ein tur over fjellet til Setesdal og skar av både sener, muskel og nerver i høgre tommelfinger.  Resultatet er at han har vore husfar i fleire veker nå. Utruleg kva ein kan få til med berre venstre hånd, når ein berre vil og har tolmod.  

Nå tel eg ned mot eit rundt tal som fortel meg at eg er halvveis til 100, og eg prøver så godt eg kan og gjer noko med det.  Er det andre som vil prøve, så kan eg fortelje at det virke.  Et godt, legg på deg litt kvar månad og du slepp å tenkje på butinox!

Elles fann eg dette på nettet, skrevet av Ellen Horn: "Det er ganske trygt å ha det så travelt at du ikke rekker å tenke over livet."  

Sidan me har same namn vel eg å leve etter dette....




 




 

Årsoppgjør, konfirmasjon og litt av kvart....

Det har vore ei travel tid etter jul, det er ikkje til å stikke under ein stol.  Men som dei fleste har fått med seg, hjelper det å spre informasjonen om at eg har det travelt :-)



Eg er framleis ikkje ferdig med rekneskapet for 2011, og plutseleg gjekk det opp for meg at det berre er 2 månader til konfirmasjon.  Då eg fann ut at eg måtte sjekke opp litt med mat og folk, var det alt for seint.... Heldigvis har eg fått tak i to flinke 16 åringar, som tok oppdraget på strak arm.  Takk til Tonje og Sunniva, som skal redde dagen :-)  Det er mykje som må på plass:  invitasjonar, bordpynt, mat, klær, iallefall til konfirmanten og meg, sang (får me tid til det?) og litt organisering med overnatting o.l. Men det vil nok ordne seg til dagen kjem, tenkjer eg.  





Det neste som står for tur nå (når rekneskapet er levert videre) er påske.  Det skal bli deilig med nokre fridagar, sjølv om det ikkje blir så mange av dei.  Rekne med det blir både pubar og gjerne ein middag på dei røde dagane. -Men nokre fridagar skal me unne oss.





Dei siste vekene nå har eg vore ivrig på AIS.  For ei genial oppfinning!   http://www.marinetraffic.com/ais/  på denne sida kan me sjå kor alle båtane er til einkvar tid.  16 åringen har vore på utplassering dvs. 4 veker på fiske i Barentshavet.  Der har han fått med seg det meste:  havblikk og strålande sol, stiv kuling og snø, nordlys, kystlinja frå grensa til Russland til Thyborøn i Danmark.  Han har vore i Egersund, Ålesund, Bodø, Tromsø, Honningsvåg og sist, men ikkje minst, langt ute i Barentshavet!  Dei fekk heile kvoten med lodda og guten var svært nøgd med turen. 







Elles har eg vore heilt hekta på "Hver gang vi møtes".  Eit utruleg bra program.  Samensetningen av sanger, small talk, og heile opplegget var heilt konge. Håper det kjem meir av dette :-)

 

God jul

Eg hadde mest gløymt at eg hadde blogg, då svigerinna mi ringde og lurte på om eg ikkje snart skulle skrive litt på bloggen.  

Nå midt i julestrida får eg prøve å få ned nokre ord.  

Det har skjedd ein god del dette året, for å ta det litt kronologisk:  21. mars opne me butikken, i juni var me ei veke i London, i oktober sa eg opp bibliotekjobben min og nå i desember feira me mor som blei 80 år.

Eg trives godt med butikken, sjølv om det av og til kan sjå mørkt ut, når det er lite kunder og ein kastar meir mat enn ein sel.  Men så kjem det oppturar som skygger over dei dårlege dagane og dei forsvinn raskt i gløymeboka.  Fordelen med å jobbe så mykje, er at ein set utruleg pris på nokre fritimar.  I går hadde eg ein slik oase på 5-6 timar, og det gjorde utruleg godt :-)


Sommareferien dette året er nok den kortaste eg har hatt nokon gong.  Me hadde 5 kjekke dagar i London, der me var på vokskabinettet, var på musical, handla både på Oxford steet og marked og åt mykje god mat.  Sjølv om eg etter den tid jobba stort sett 70 - 80 timars veke, gjekk det utruleg greit.

Når det gjeld biblioteket så blei det litt rask slutt på det.  Eg prøvde å få det til å fungere med begge jobbane, men det blei ein del problem med å få kabalen til å gå opp, når eg måtte vera vekke frå butikken.  I tillegg starta biblioteket opp med nytt datasystem nå i desse dagar, og eg følte ikkje eg hadde nok overskot til å ta det innover meg.  Eg kjem til å sakna elevane og lånarane elles, men får håpe eg kan ta nokre vikardagar innimellom framover.

80 årsdagen til mor blei feira både med venninner på dagen  og med familie og andre laurdagen etter.  Me syns feiringa var veldig kjekk og eg håper ho syns det same.  

 

Nå er me snart klar for julefeiring, som dette året skal skje i byen.  Julafta blir hjå søster mi og 1. juledag tar me hjå svigerforeldra mine.  

Dette blir den 47. julefeiringa mi, og det er ikkje ofte eg reiser vekk for å feire jul. Til og med i alle dei åra eg budde vekke, blei dei fleste julene feira her.

 Det blir litt rart å ikkje vera heime, men det skal bli deilig å komma til ferdig dekka bord to dager på rad.  Ikkje det, eg lagar stort sett aldri mat sjølv.  Med ein mann som er reine gourmet-kokken, er det ikkje ofte eg står over grytene.  All honnør til han!  





Nyttårsføresettet mitt dette året får bli å skrive litt oftare på bloggen :-)

 

God julehelg til alle eg kjenner.  Kos dokke og nyt dagane.  




 

Butikkdrift..



Butikkdrivar... eg?  Hadde nokon fortalt meg for 20 år sidan at eg skulle drive butikk her, hadde eg ledd høgt av det.  Det same hadde eg nok gjort for 5 år sidan og.  Nå har fortida innhenta meg og eg bruker det meste av døgnet i butikken, slik mor og far, mormor og morfar og olderfar har gjort før meg.  

Frå eg var lita jente huskar eg at eg var så misunneleg på alle som hadde foreldre som gjekk på jobb og kom heim frå jobb.  Hjå oss gjekk og kom dei heile tida.   Dei var oppe og åt middag, far kvilte stort sett alltid etter middagen og mor gjekk ned i butikken.  Seinare var det far som var i butikken langt utover kvelden, medan mor var oppe og tok seg av hus og heim, etter at butikken hadde stengt. 

Her i huset har me gjort noko med det.  Ungane her har ein far som går på jobb og kjem heim til fast tid (ikkje at eg trur dei bryr seg..), og ei mor som berre er heima om morgon og heimom og et etter stengetid, før det er ny runde i butikken fram til leggjetid.  

Og grunnen til det, er at det er så kjekt!  Far sa alltid at jobben var hobbyen hans, og slik føler eg det og nå.  Det er rett og slett slik at eg går på jobb, enda eg egentlig ikkje skal det.  Husarbeid har eg gjort i så mange år, men butikk har eg ikkje jobba i på 30 år! 

Nå skal det bli spennande å sjå kor lenge det er så kjekt og om ting roer seg etterkvart, og at eg går på jobb og kjem frå jobb, eg slik eg alltid har gjort?  





God nytt år!

Frå i dag må me skriva 2011.  2010 er historie og føyer seg inn i rekkja av årstal som er fortid.




Nå er stova tilbake til sitt gamle, etter at eg har brukt morgon på å få dukar i vaskemaskin og bord og stolar på plass der dei høyrer heime.  Kalkuna blei som me ville og plommegrauten smaka slik den alltid gjer.  Plommegraut ja, me har nok dessert nok til frokost, middag og kvelds dei neste dagane.

Ungdommane fekk lys, lyd og smell i massevis og minstejenta, som var på besøk, fekk ei raud silkerose i gåveleiken, og den fall godt i smak.  Trur ho overgjekk tvistposen ho fekk i ein annan pakke.




Eg trur eg kan lene meg godt tilbake og sei at festen blei bra, og blir 2011 slik det starta blir det eit kjekt og sosialt år.

Nå ser det ut til at det kan bli ein frykteleg travel start på året, men det vil helst gå bra.  Dagen i dag bruker eg i godstolen og samle krefter til å gyve laust på det nye ubrukte året!

Godt nytt år til alle, bruk det godt!

 

 

Minneord



Julafta 2008

Minneord

 

Vår gode og snille far,sovna stille inn på sjukeheimen tidleg tysdag morgon.  Han sovna inn på fødselsdagen til mor si, med sine kjære rundt seg.

 

Far var født i1922 og var den andre guten til foreldra.  Etter kvart kom det fem til og dei blei til saman 7 ungar, 4 gutar og 3 jenter.  Det nære forholdet han hadde til søskena bar livet ut, han blei svært god venn med svigerinner og svograr.  Bestefar  dreiv med bøkring, skutefart og fiske.  Far begynte tidleg å vera med på jekta og seinare skøyta.  Seinare blei det fiske med andre båtar, noko me har fått høyre ofte om.  Han var framleis med faren når det var behov for det.  Etterkvart blei det jobb på ferja, då var det greit å ha ei søster som var gift på plassen der ferja hadde base, og onkel blei eit kjært innslag i familielivet deira.

Mor flytta til heimplassen til far, og kva tid dei blei kjæraster har eg aldri fått vite.  Dei var nok kjæraster lenge før dei gifta seg 1961.  Dei gifta seg i St. Petri kirka i Stavanger og feira dagen heime hjå foreldra til mor. Det var eit fint brudepar, det har me sett på bileta.  Dei fekk seg då eigen leilighet, men var heime hjå foreldra i kvar fri-periode.  I 1963 kom tvillingane, det var stor stas.  Det var travelt med to små, og far blei ein kløpper på raske bleieskift og mating mellom avgangane på ferja.

 

Hausten 63 fekk dei tilbod frå foreldra til mor om å overtar forretningen.  Me flytta då inn i huset til mormor og morfar og budde der, medan det nye huset blei bygd.

Det blei travle dagar framover, med både forretning og postopneri.  Likevel kan eg ikkje huske at far sa nei til noko, at han ikkje hadde tid.  Han stod på frå tidleg morgon til sein kveld.  Han gjekk enda til på rosemålingskurs, då det var i fare for å bli avlyst grunna manglande påmeldingar.

 

I 1967 kom minstejenta.  Mor kom heim litle julafta med henne og sidan ho ikkje hadde fått kjøpt gåve til far, sa ho at jenta var julgåva hennar til han.  Dette syns me store var ei utruleg flott gåve.  Me fekk ein trygg og god oppvekst, der mor og far var i nærleiken heile tida.  Sjølv om dei hadde det travelt var dei alltid tilstades. Seinare kom svigerdotter og svigersønner inn i familien og han tok godt i mot dei.  Han var like opptatt av dei, som han var av sine eigne ungar. Han stillte alltid opp for oss, uansett om han likte det me gjorde eller ikkje.  Utsagn som  "eg trur du er spinngalen", kom når han syns me gjorde ting han aldri ville funne på.

 

Far snakka med alle, uansett om han kjente dei eller ikkje, når dei kom innom forretningen, eller var i nærleiken.  Sjølv om han var ein stillfaren mann, var han utruleg sosial.  Det å få vera i lag med familie og venner var det gjevaste han visste.  Han var og ein raus mann, og hadde me familie-grillfestar i hagen kom han alltid med litt "ekstra".  Ingen skulle gå svolte frå bordet hjå han.  Sommaren var tida far vekeleg levde, då var det venner i hytter og båtar og familien var heima.

Han likte å godt å snakke med barnebarna og spela endatil Ludo og Yatsy på sine gamle dagar  - det gjorde han ikkje då me var små. Han fortalte dei ofte om då han var på fiske og spurte alltid korleis dei hadde det og korleis det gjekk på skulen.  Alle 8 barnebarna var utruleg glade i farfar/morfar, og dei snakka ofte om ting han hadde fortalt.

 

Mor var ved sida hans alltid, dei delte både arbeid og hus.  Den gode kontakten dei hadde gjennom alle åra viste godt igjen nå når far blei meir og meir redusert av Parkinson.   Mor gjorde alt ho kunne for at far skulle ha det bra.  Dei flytta i omsorgsleilegheit og mor passa på at far alltid hadde det god. Noko han gav tydeleg utrykke for at han sette pris på. Når me syns mor gjekk litt for langt, smålo berre far.  Etterkvart fekk ho god hjelp frå heimesjukepleien og seinare då far måtte flytte opp på sjukeheimen var ho hjå han kvar dag.  Her fekk han og utruleg godt stell.  Etter slaget som han fekk laurdag morgon, har dei tilsette gjort alt for både han og oss pårørande.  Han hadde alltid nokon frå oss familien hjå seg, dei siste døgna.  Halv 5 om morgon sovna far stille inn, stjernene glitra og månen skein ute, det var stille og roleg og alt var så fint.  Han har hatt eit langt og godt liv og tida var inne for å forlate sin post. Nå sit me igjen med saknet, men saman skal me komme oss vidare ved å tenkje på alt det gode me fekk oppleve med far.

Me lyser fred over fars minne.

 

 

 

Min fyrste skuledag.

Nå må me tilbake til 1970.                         

 

Sola skin inn vinduet og vekkjer meg, eg høyrer mor er på veg opp trappene, og det må bety at eg må stå opp.  Eg gnir meg i augene og lurer på kva det nå er med denne dagen, og plutselig kjem eg på det.  Eg skal på skulen!!

Mor kjem og seie eg må stå opp og gå ned på badet for bror min, tvillingbror min, er snart ferdig der.  Eg er rask å komma meg i klærne som ligg splitter nye på stolen ved sida av senga.  Det er ein rosa kjole med rosa knappar framme og små blomar i kvitt, gult og grønt. Kjolen har grandtanta mi sydd til meg, og den er nydeleg. I tillegg ligg det ein kvit tynn jakke og kvite knesokkar på stolen.
  

Ved frukostbordet oppdager eg noko eg ikkje har sett før.  Ved bror min sin tallerken ligg det ein grøn metall-matboks med bilde av mange forskjellege flagg på lokket.  Ved min tallerken er det ein blå boks med ein brun og kvit-flekket katt, som leiker med eit raudt garnnøste, på lokket.  Eg lurer oppi boksen og der ligg det fire halve skiver med brunost.

Det står og kvar si flaske med rød saft ved sida av.  Mor seier at det berre er dei dagane det er sol og sommar ute me får saft med oss.  Seinare må me ha vanleg melk.


Sola skin rett i fjeset på meg då eg kjem ut og me går ned på butikken saman med mor.  Ho jobbar der. Snart kjem det fleire ungar, mellom anna ei jente som skulle starte i 1. klasse.  Ho kjem saman med storesøstera si og storebror sin.  Storesøstera skal starte på  siste året på skulen.  Me skal gå på skulen saman med venninna mi som går i 3.klasse og søskenbarnet mitt som går i 5. klasse. 


Bussen kjem og alle elevane trilla ut av bussen. Tida er inne for å gå opp bakken til skulen.  Men kor er bror min?  Eg spring fortvila  rundt og leita, men nei, ingen bror å finne.  Mor seier at me andre berre får gå, så skulle ho følgje han når ho finn han.  Eg får ganske vondt i magen av å gå i frå han, men tenkje at det er betre ein av oss kjem, enn ingen.

I det eg går inn på skuleplassen ser eg bror min stå midt på plassen.  Eg kjenner eg er temmeleg sint og seier: "Kvifor gjekk du frå oss?"  Han svare at han heller ville gå med han andre guten som skal starte i 1. klasse, som han ikkje kjenner, i staden for med alle jentene.

Det ringjer inn, og dei store forklare at me må stilla på lang rekke utanfor inngangsdøra.  Me må stå fyrst i vår rekkje.  Kvart klasserom hadde kvar si rekkje.  Rektor  kjem og ynskje oss alle velkommne til skulen og spesielt ynskje  ho fyrste klasse velkommen og så seier ho navna våre.  Det er så flaut!  Heldigvis er me den fyrste rekkja som får gå inn.

På pultane i klasserommet ligg det store lappar med namna våre på.  1. klasse sit på ei rekke ved sida av døra.

Me er 5 i klassen og eg sit i midten.  To jenter sit framfor meg og dei to gutane sit bak meg.  Heldigvis er bror min bak meg.


Fyrst syng me ein song, og så dele læraren ut kvar si øsje med fargeblyantar, kvar sin grå blyant, kvar sin rød/blå blyant og kvar sitt viskelær.  Seinare kjem ho med forskjelege bøker.  Etter det kjenner eg at eg verkeleg er blitt skulejenta og eg føle  eg veks litt for kvar time me har.  Skulen er kjekk!!

Ferie

"En sommer er over....trall la,la,la,la,laa......" sang Kirsti Spareboe.  -Nei, la oss håpe han ikkje er det!  

Me starta i Tyrkia med ei veke "all inclusive", flott hotell med to basseng, sandstrand 50 meter unna, utruleg god mat og 30 - 35 grader!  Etter ei slik veke har me verkeleg hatt FERIE.  




Heime venta ein utruleg glad hund då me kom heim.  Han hadde vore hjå niesa mi på 14 år. Skal me tru naboar og familien som passa han, hadde han hatt ei kjekk veke og hadde oppført seg fint.  Jaja, sjølvsagt ikkje når det kom andre hann-hundar i nærleiken.  Det er berre ein sjef i bygda og han legg ikkje skjul på kven det er. 

Dei to siste vekene av ferien har me brukt til å slappe av, sove godt, vore sosial i bøtter og spann og hatt opent hus for ungdom  i massevis.  Alt har vore kjekt.  Det er mange som undrar på korleis me held ut med 5 - 15 ungdommar innom huset kvar dag heile ferien, men dei er så kjekke og greie at det gjer meg ingenting.  -Så lenge dei rydder etter seg, og held seg vekke mellom 24 og 12. 

 

Det er mange som klage på været dette året, og det har vel ikkje vore det optimale ferieveret.  Eg trur likevel "det blir til det ein gjer det til".  Med ny markise på terrassen og bålpanne, tåler me ein regnskur og to.  Det gjer utruleg godt å sitje ute om kveldane.  Ikkje berre får me frisk luft, men me får snakke saman, høyre på fuglar som kvitrar og sjå kva ferie-naboane tek seg til ein sommarkveld.  Eg trur eg med handa på hjarta kan sei eg ikkje har sett på TV meir enn toppen to kveldar i heile ferien.  Sjølvsagt heldt eg med oppdatert med det som skjedde i land og utland via radio, internett og aviser. Alt dette kan eg bruke, sjølv om eg set ute.  


Dette er frå sommaren 2007.  Men bålpanna er likegod i 2010 den. 

Gråpus liker godt ein kvil i ettermiddagsola - han som meg.

Dei finaste ettermiddagane er når eg kan liggje i hengekøya og slumre, utan at det er for kaldt eller for varmt.  Rundt 22-23 grader og lettskya er midt i blinken.   Slik ein fin ettermiddag har me hatt i dag.  Nå har eg vore på arbeid i snart tre veker og då set eg ekstra pris på ein halvtime på terrassen før eg går tur med hunden.  

Eg er temmeleg sikker på at eg er klar for ein ny haust, med rett dose D-vitamin innabords.  Håpar både seinsommaren og hausten blir fin.  Uansett: "Det blir til det ein gjer det til!"  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Eurovision Song Contest



Her ligg me i kvart vårt hjørne av sofaen med sjokoladeskål på bordet og saft i mugga.  Det er berre minsten og eg som er heime, og me ser det same som fleire millionar andre ser, akkurat på same tid, som oss.  

Fyrste gong eg såg Melodi Grand Prix må har vore rundt 71 - 73.  Søskenbarnet mitt og eg var på besøk hjå søstera hennar og der hadde dei TV.  Me hadde ikkje fått TV på den tida, sidan det var umogeleg å ta inn signalene som skulle til for å få bileta så bra at me såg forskjell på folk og dyr. 

Eg hadde høyrt GP på radio, men det var ingen ting mot det overveldane synet på TV.  Det var mange inntrykk på ein gong for ei 8 - 10 år gamal jente.

Seinare har det vore mange sendigar, der dei fleste har gått i gløymeboka.  Det er likevel nokre ting som har festa seg:  Jan Teigen i skjelettdrakt,  Finn Kalvik med 0 poeng, " I bich you frieden" av Nicole og for ikkje å gløyme Bobbysocks.

Den kvelden sit klistra i hukommelsen.  Midt under avstemminga vakna eldstemann som då var 14 månader.  Det var berre ein utveg og det var å ta han ned, slik at me fekk med oss alle dei viktige poenga.  Guten hadde sovet nokre timar og var heilt klar for fest.  Han fant kornett-kassen til tante og sette seg på den, dansa og klappa og var heilt i sitt ess.  

Dagen etter var "La det Swinge" på alle radiokanaler til alle tider, eg trur vel helst me berre hadde ein kanal på den tida. Det var vel snarare alle programmer som spelte melodien.  Litleguten, som hadde forstått at dette var noko stort måtte opp og danse kvar gong, og han fekk ein utruleg aktiv dag. 
 
                                                                            
                                                          

 Eg må innrømme at det har vore ein del år det heile har gått meg hus forbi, men i fjor måtte eg sjå sidan Norge var ein favoritt og jammen angra eg ikkje på det.  

Dette året veit eg kven Ovi som syng for Romania er og då kunne eg ikkje la programmet segle sin eigen sjø. Tru om det blir ein vane igjen, slik det var i tidlegare tider, då me berre kunne sjå på NRK?

Nei, nå må me finne penn og skjema for nå starte avstemminga, taballar og poeng er noko både minsten og eg er glade i.   Det har minka stygt på sjokoladen i skåla, så alle sanser er nok skjerpa til poenga kjem.

Livet rundt to furutrær.


Denne historia starte for lenge, lenge sidan - iallefall 40 år sidan, og det er leeenge sidan, sett med ungar sine auger. På den tida budde eg heime hjå mor og far og var 6 - 7 år.   Huset vårt hadde ein stor frukthage på baksida, der det var plommetrær, epletrær og forskjellige bærbuskar.  Dei fine, varme sommarkveldane brukte mor til å styre med alle bæra. 

Men det var ikkje berre frukt og bær som voks i hagen, oppe på fjellet voks det to furutre og mellom desse hadde eg mitt eige leikehus.  Det var appelsinkassar som blei brukt som hyller med tallerkener og koppar og eplekassar som blei brukt til kjøleskap.  I dei hadde eg alt eg hadde vore ute å sanka i løpet av dagen.  Fantasien min var god, på bjørka fann eg pølser, løvetannblad var salat, steinar blei brukt til poter.  Det var eit matlager med god variasjon.  Av og til hadde eg husdyr i form av furukongler og grankongler, dei blei brukt til sauer og kyr.  Venninna mi hadde "leika" si oppe hjå seg og me hadde dokkene med oss og gjekk på besøk til kvarandre.  At det var langt og tungt å gå, bremsa ikkje leiken. 

Tida gjekk og eg blei vaksen og fekk ein son.  I 6-7 års-alderen fann han og søskenbarnet ut at det gjekk an å leike oppe ved furutrea, nå var trea blitt mykje større og stod enda tettare.  Far hadde rydda vekk alt "rapen min" og det var lite igjen av leikeplassen min, berre nokre glassbitar frå knust porselen. Gutane som nå leika der kalla plassen sin "Kvit katt" etter katten til mormor.  Fantasien bremsa vist ikkje noko her heller...  

Eldstemann voks frå "Kvit katt" og gløymde plassen etter som tida gjekk.  Då han blei eldre, fann me på at me skulle byggje hus i hagen til mor og far.  Og kva var meir naturleg enn å byggje der både eg og son min hadde hatt "hus" før?

Plommetre og epletrea måtte ofras for det nye huset.  Furutrea fekk stå heilt til huset var ferdig, men det viste seg at dei tok alt for mykje av sola om morgon og greinene la seg over hustaket.  Ein sommardag, rett etter innflytting fann svoger min og "byggesjefen" i huset fram sag og øks og trea fall.  Det einaste som stod igjen var ein stamme på 1,5 meter og rundt den planta me Klemates.  Den har blomstra med rosa fine blomar kvar vår.  

Nå viser det seg at historia om trea endar her, for stamma var blitt så gamal og roten at nå i vinter blei det for mykje for den gamle furustammen og den brakk rett av, nede ved jorda.  Den ligg under snøen enda, men når snøen tiner reknar eg med at den går i tønna, saman med alt anna skrot.  



Porto med litt av furustamma bak seg. 

Kan eg be om litt respekt?

Det hjelper ofte å få ut ting som irriterer, og det skal eg prøve å få til nå.  

For to-tre veker sidan var eg i ein butikk og skulle kjøpe maling.  Eg fann fargen eg ville ha, og såg meg om etter ein butikk-tilsett som kunne blande malinga til meg.  Etter nokre rundar rundt reolane fann eg endeleg ei som jobba der.  Eg viste fargekartet og spurte om ho kunne hjelpe meg.  Svaret eg fekk slo meg mest i bakken, eller rettare sagt gulvet, sidan eg var inne.  " Eg har kje peiling, eg har berre ikkje begrep på maling!"  Hmmm.  "Er det nokon andre her som kan hjelpe meg då?"  spurde eg forsiktig.  " Det er det gjerne, du får sjå om du finn nokon" svara dama og las vidare i avisa. Ho hadde vest på seg med butikknamn, så ho jobba i butikken, i tilfelle nokon er i stuss. 

Nå har eg fått denne episoden på avstand, men jammen dukka det opp ei til av same sort.

Eg ringde sjukehuset for å sjekke korleis det gjekk med ein nær slekting.   Dei svara eg fekk frå henne eigner seg ikkje på trykk.  Det virka som dama trudde både eg og pasienten var mindre begava, men sjølv  mindre begava har krav på eit skikkeleg svar.  

Skal me verkeleg finne oss i slik behandling?  Går det verkeleg ikkje an å vise litt respekt for andre folk?  

Eg les og ser det blir kommentert at ungdommen i dag har så lite respekt for andre, men desse eg har truffet er godt vaksne folk.  

Dagens sitatet fann eg på ei nettside:


"Etter en god middag
er vi i stand til å tilgi alle
- til og med våre 
slektninger."

Oscar Wilde

Eg trur eg får ete meg eit godt måltid mat før eg tar turen til malarbutikken, neste gong....






Me har hatt vinter før og.....

Dette året har me vinter, slik eg huske frå eg var lita.  Nå viser det seg vist at det berre var i året 69/70 det låg så lenge snø som dette året.  Det betyr at eg blei 7 år det året.  På den tida starta me ikkje på skulen før me var rundt 7 år, så det var siste året eg var heime heile dagen.  Grunnen til at eg huske "alle" vintrane slik, er nok at eg hadde heile dagane til å bruke i snøen det året.   

Det eg husker best frå den vinteren er at eg fekk polvottar, dei var raude med svart skinn som for.  Eg syns dei var utruleg fine, samanlikna med dei gamle Selbu-vottane eg hadde brukt før.  Det var berre ein ting som var finare og det var dei raude ull-vottane med gul vrangbord og tommel, som venninna mi hadde.  Dei var berre så utruleg fine.  I tillegg fekk eg kvit skinnhuve til jul det året.  Kvit med svarte flekkar og store duskar i snorene.  Venninna mi fekk omtrent lik, så der var det ingen grunn til sjalusi på det området.  

Me var ute å rann på ski og kjelke.  Kjelken var ein lang blå kjøpe-kjelke.  Søskenbarnet  og venninna mi hadde krubber, eigentleg ville eg vel helst hatt heimelaga krubbe, eg og.  Elva bortafor Storabrua var frossen, så når me rann i bakken der, rann me heilt ned til vegen.  Det var berre to bilar her på den tida, og dei hadde me stort sett kontroll på.  Kom lege- eller dyrlegeskyssen, måtte me halde oss vekke frå vegen for då kom drosjen. Og så var det sjølvsagt bussen og drosjen som kom i samband med skulestart og -slutt. 

Det verste var dei raude heimestrikka gramasjane som blei fulle av isklumpar, nett som pelsen til hunden me har nå. Når me kom heim med stivfrosne fingrar og tær, var det eit styr å vrenge av seg iskalde og snølagde gramasjer.  I tillegg måtte me tine snorene på beksaum-skorne, før me fekk dei opp.  

På dagtid var det ofte krambua som blei varmeplassen, sidan mor og far var der.  Det var fyr i kaminen som stod ved døra inn til lageret, og der la me både dei våte vottane, gramasjene og sette beksaumskoa godt inntil omnen.  I mellomtida masa me på mor og far om både det eine og det andre.  Me fekk aldri snop, anna enn på laurdagen, men frukt var jo eit godt alternativ.

Eg var veldig glad i frukt, og sjekka alltid all frukta for å sjå om eg kunne vere så heldig at det var ein flekk på noko slik at eg kunne få den eller det.  Det var det same kva sort det var, alt gjekk ned på høgkant.  - Berre spør søskenbarnet mitt eller mor...

Nå lurer eg på om ungane som nå er 6 - 7 år kjem til å huske vintrane dei var små, som om alle vintrane då dei var små, var rike med snø.  Det er vel heller tvilsomt.   Me hadde verken fjernsyn, data eller anna underholdning inne, så alternativet var snø, snø og snø. 

Kos dokke i snøen, det kan hende det blir 40 år til neste gong me får like mykje snø.  Då er eg 87 år, så det spørs om eg er så mykje ute å går då.

                             . 

Så feil kan man ta....

I eit tidlegare innlegg skreiv eg at me kom til å få lite snø denne vinteren!  Rogna var full av bær og "rogna skal ikkje bære to bører".  Men det var definitivt feil!  Nå seier ein annan her i huset at det kjem mykje snø det året rogna har mykje bær.  Grunnen til det er at den skal forberede seg på børa som kjem seinare ( i form av snø).  Så då så....

Snøen kom iallefall laurdag 19. desember og søndagmorgon vakna eg kl. 5 og berre måtte ut å måle for å sjå kor mykje det var komme.  87 cm på terrassen!  Det er ikkje daglegdags her i bygdå, det er eg iallefall sikker på. 

Søndagen var det mest unntakstilstand.  Svært få bilar våga seg ut på nokon kjøretur og brøytemannskapet måtte få ekstrahjelp frå ei nabobygd.  Folk kom seg ikkje fram før tysdag, enkelte plasser.  Til og med skulen blei stengt siste skuledagen før jul.  Tenk, skulen blei stengt grunna for mykje snø, siste dag før jul!!  

For ei julehelg, romjul, nyttårshelg og start på 2010 me fekk!!!  På toppen av alt var det "blå måne" nyttårsafta, alt var rett og slett perfekt!  Er det nokon som ikkje veit kva "blå måne" betyr, så er det den 2. fullmånen på ein månad.  Det var to fullmåner i desember, både 2. des. og 31. des.  Ein annan ting er at i romjula var månen utruleg stor, det såg ut som han hadde auka kraftig i størrelse sidan forrige gong.  

Det var nok mange som var ute om kveldane og såg månen skine i snøen, det såg ut som glitrande diamanter og edelsteinar.  Lyden når me gjekk var nett som å trø i potetmjøl og stjernene blinka til oss i alle regnboge-fargane.  Her var det mykje folk i hyttene og ungane var ute heile kveldane.  Dei var faktisk meir ute etter at det var mørkt enn kva dei var i dagslys.  

Katten vår var ikkje like begeistra som matmor for snø og kulde, ho flytta rett og slett inn.  Ho hadde vore, meir eller mindre, utekatt i eitpar år, men nå ville ho slett ikkje vere ute.  Ho gjekk til nøds ut på do når me lempa henne ut døra.  Elles låg ho godt i stolen sin og sov.  Eg trur hunden blei heilt øvegidde av den late katten me hadde fått i hus.  Han var iallefall borte og snusa litt for å sjekke om ho var i live, trur eg. 

Nå  er sprengkulda vekke, snøen har minka til 40 cm og eg syns det er litt  vår i lufta.  Det kan nok ikkje stemme, og +2 grader er vel ikkje heilt vår-termperatur.   Men etter så lang tid med to-sifra minusgrader, virke det utruleg varmt med +2. 

Eg er iallefall sikker på at "mørketida" , der det er mørkt både når ein går på arbeid og når ei kjem heim, er blitt mykje lettare dette året.  Det meiner me fortjente denne fine vintertida etter den dårlege sommaren me hadde.  Nå skal det blir spennande og sjå korleis hagen ser ut til våren. Det er nok ein reell fare for både brukne greiner og frosne planter.  Det spørs om me ikkje må ofre litt ekstra tid og penger på den dette året, men det får stå sin prøve.  

i

Terrassen 20. desember kl. 05.00


På kjøretur 27.desember.

Då står det berre igjen å krysse fingrane for ei fin kald tid framover, og når den er slutt vil me har vår :-)

Dette handle om å ikkje gjere nokon ting...

img0116
 Det er lurt å finne raske måtar å gjer ting på, det har mann og son funnet ut.  Frå 2005.


Eg sit og les om alle som stresser og kaver og styrer fram mot jul.  Eigentleg gjer eg og det, men eg er ikkje komen til det stadiet enda.  

I dag har eg vore på jobb til kl. 18.  Heime brant det lystig i begge omnane då eg kom og det var varmt og godt i heile huset. Det var blitt ganske så kjøleg på jobb etter at nattsenkinga gjorde seg gjeldane i 16-tida.   Det er nok fleire minus ute, det er fullmåne og stjerneklart. Kva meir kan ein ynskje for 1. desember?  

Ungane for på gutalag, slik at me to vaksne har vore heime åleine.  Det er sanneleg ikkje ofte, og jammen har me kost oss.  Me har ete karameller og snakka saman utan nokon innblanding av sorten " kva var det?", "kven sa det?".  Hunden var sjølvsagt heime, men han låg under bordet og snorka. -Alså ikkje så mykje til bry. 

Det er heilt sikkert mykje eg kunne tatt meg til i huset, spesielt når eg er heilt åleine i huset etter at man har køyrd for å henta ungane, men kan det ikkje berre liggja?

 Det er faktisk berre ein dag i året det er 1. desember, eg kan brenne adventlyst, sjå på alle lysa ute, nyte fullmånen og berre slappe av! 

Ei god og koseleg førjulstid til alle, husk å slapp av innimellom og nyt tida.  Prøv å finn effektive løysingar på det meste, slik de ser me gjer her i huset :-)





Sjukdom i huset

Som tidlegare skrevet er det haust.  Blada på trea bles av, kveldane er blitt utruleg korte og frosten ligg på plenen når ein står opp klare, fine haustmorgonar.

I tillegg er me blitt ramma av influensa, som ofte høyrer haust/vinter til. 

Tidlegare år hadde me nok berre tenkt:  "ja, det var årets haustflunsa eller forkjøling".  Dette året er det slett ikkje det me tenkjer.  Ved skulestart fekk me svære skriv om at fekk nokon feber, vond hals eller anna som kunne minne om influensa måtte dei vere vekke frå skulen i minst 7 dagar.  Aller helst burde den som var så uheldig å bli ramma av svineriet bu isolert frå resten av familien.  Det var ikkje måte på korleis me måtte vaske oss med både såpe og sprit.

Plutseleg ein ettermiddag seier minsteguten at han har fått vondt i halsen.  Før kvelden er omme ligg han rett ut med feber, tett hals og vondt i hovudet.  Problemet var berre at me var på veg til campingvogna då guten fekk vondt, og korleis isolerer me ein sjuk gut frå resten av familien i ei campingvogn?  Nei, det var like greit å gi opp utan noko tankevirksomhet i det heile tatt.  Dagen etter er det nestemann som ligg rett ut med feber og alle symptoner på influensa.  Men er det svine-influensa?  Tja, sei det....  Det er mange på skulen som har vore og er svært forkjøla, tette halsar, feber osv.  To har vore hjå lege, men har dei tatt svine-test?  Nei, det meiner legen ikkje er nødevendig.

Han eine heime hjå meg hadde høg feber i 3 dager, tett hals, vond rygg og frykteleg svimmel.  Eg ringer legekontoret for å høyre om me kunne få ta ein svineinfluensa-test, men nei, beskjeden derfrå var at dei ikkje tok slike testar lengre.  Då spurde eg kva tid ungane kunne gå tilbake til skulen og fekk beskjed om at dei kunne gå tilbake til skulen når dei var feberfri.   

 -Alså ingen 7 dagars karantene så lenge det ikkje var snakk om svineinfluensa. 

Men er det, eller er det ikkje, svineinfluensa som har angrepet elevar, ansatte og foreldre, kven kan hjelpe meg med
det?


        campvogna og sn
        Enda er det berre haust, men om eitpar månader ser det gjerne slik ut?
        Dette er tatt i Håradalen 07.  Den gamle vogna vår og Porto som tar seg ein pause
        i gravinga.

Haust

img0052

Det er berre å kapitulere, hausten er komen.  Eg gjekk nett tur i det eg trudde var opphaldsvær, men det varte ikkje lenge.  Eg fekk med meg både kraftig regn og vind før eg kom meg i hus.  Det er i grunnen litt kjekt å gå i regn, berre ein er kledd etter forholda.  Nå har eg imidlertid fått eit nytt problem, hunden nekte å gå når det regne!  Han set seg berre ned og nekte å gå vidare, så det ender med at me snur og går heim igjen.   Eg har alltid trudd hundar var glade i å gå tur, uansett vær, men det stemmer alså ikkje. 

Eg set og ser på bjørka i Hammaren, den er blitt heilt gul, jammen kom hausten fort.  - Nei, det gjorde den jo ikkje.  Me har hatt meir eller mindre haust i fleire månader nå.  "Alle" sa at sommaren kom når skulen starta, men gjorde den det?  Elevane har gått på skulen i 6 veker nå, og eg venta ganske lenge, men nå har eg gitt opp.  

Etter som eg forstår blir det lite poteter til middagen og denne vinteren.  Regnet har rett og slett tatt potetene.  Nå seier jo Fredon Lindberg at poteter ikkje er så sunt, så då blir eg gjerne tynn og slank etter vinteren?  

Nei, nå må eg ut å hente sopp til middagen, soppen veks som aldri før den og når me steikjer han med lauk og fløyte, salt og pepper blir den nydeleg.  Me treng då ikkje poteter når me har skogen full av kantareller, piggsopp og steinsopp.

Eg er ikkje tvil om at neste sommar er slank og fin, sidan eg kuttar ut potetene denne vinteren....

"Lisen får ikke sove"

img0032

Ein gong hadde me ei bok her i huset med tittelen "Lisen får ikke sove".   Nå føler eg det nett slik Lisen gjorde i boka.  Det er umogeleg å få sova.  Eg har vore 9 timar på jobb, deretter har eg vore fleire timar på eit møte og var ikkje heime før klokka gjekk mot 22.30.  Då burde eg sove nå, etter normal tankegang.  Men "jeg får ikke sove" sa Lisen (eller var det eg?)

Nå surrer tankane om møte og jobb, eigentleg ingenting å tenke på, men i mangel av noko anna er det i den retning tankane går.  Eg slit ikkje med å gå på ting om kveldane, meg eg slit med å få sova etterpå!!    Fast innetid frå kl. 20 om kvelden, hadde det vore ein ide?  "Nei, nå må eg gå for eg skal vere heime til kl. 20.00."   Hmm, det trur eg gjerne er løysningen.

Utruleg kor mange verdensproblem ein kan løyse ei slik søvnlaus natt!

( For fortsatt å klare det bør eg vel vere sein heim av og til, slik at eg ligg uten å få sove nokre netter?)  God natt!

Alder?

img0120

Ein gong for lenge sidan, eg trur det må ha vore i -82, sat eg å snakka med ei dame som var ganske gamal.  Eg trur ho var rundt 60 år den gong.   Me sat rundt kjøkkenbordet, drakk kaffi og prata om laust og fast.  På ein eller anna måte kom me inn på alder og kor gamal ein følte seg.  Eg var 19 år og følte meg ikkje ein dag under 19, det gjekk nok meir mot det motsatte.  Ho sa då:  " Eg føler meg ikkje så mykje eldre enn deg, eg heller.  Gjerne rundt 25 - 30 år."  Fram til då hadde eg sett på dama som eit oppgåande menneske, men etter det begynte eg å tvile.  

Tida har gått og eg kjenner meir og meir på det ho fortalte.  Nå er det ein her i huset som nærme seg 50 år og eg er langt nærare 50 enn 40 år, og kjenner eg meg slik?  Nei, det gjer eg langt frå!  Eg føler meg nok som 25 - 30 år, eg og.  Stort sett, vel å merke.  Son min har passert 25 og då må eg nødvendigvis vere litt eldre enn han, så pass har eg iallefall funne ut.  Kva er det som gjer at alderen plutseleg ikkje held tritt med oss lengre?  Og kva tidspunkt starta det på?  Rundt 30?  Eller var det seinare?  Ikkje har eg svar på dette, men eg håpar nokon kan hjelpe meg med det. 

Eg prøver å tenkje litt på alderen når eg kjøpe klær.  Eg var inne på ein butikk i Stavanger og skulle ha eit antrekk til hagefest, der foreslo dei  skinnbukse og skinnjakke og ein topp til.  Eg hadde verkeleg gått inn i mine 25 år med det antrekket, men hadde det vore fint?  Nei, det trur eg ikkje nokon hadde blitt imponert over.  Eg fant meg ein fin kjole med tights og strikkejakke til, og eg fekk skrøyt så det passa meg nok bra.  

Nå er eg spent på om eg hoppe eit tiår opp etter at eg har passert 50 eller om eg framleis er nede på 30 talet.   Tida får vise. 

Ungar til låns...

15

Ved skulestart dette året gjekk det opp for meg at gut nr.2  berre har to år igjen til han skal ta til på vidaregående nå.   Guten sjølv er overbevist om at den einaste staden han kan gå på vidaregående skule er i Stavanger, og eg ikkje framand for tanken, eg heller. 

Eldstemann starta på vidaregående for 9 år sidan, og etter det har betydningen av  "me får berre ungane til låns"  verkeleg gått opp for meg.   

Me får små deilig kryp som er heilt avhenginge av oss for å vekse opp.  Dei treng hjelp til absolutt alt, og me lever og ånder, meir eller mindre, berre for det vesle nurket som kryp saman under vingene du brer om det.  Etter kvart blir kvar enkel nurk meir og meir sjølvstendig og dei treng deg stadig mindre og mindre.  Etter nokon år går det ofte på  "mor, kor er ..?"  og  " kan du kjøre meg hit og hente meg dit?"  

Så kjem den store omveltningen då dei pakker sekken og reiser på vidaregående. Etter  det dukker dei berre opp i helger og feriar, og etterkvart som tida går blir det mindre og mindre av dei besøka og.  Ungane våre finn seg rett og slett eit eige nettverk, der me berre er ein liten del av alt som krev oppmerksomhet.  Sjølvsagt gløymer dei ikkje mor og far og resten av familien, men ein kan ikkje rekke over alt og tida går...  

Eg er iallefall glad me er blitt digitaliserte og kan snakke saman både på msn, Facebook og ikkje minst takk for at mobil-ringing er blitt så billig!!  

Det var nok ikkje så dumt å få ungane så spredd som eg gjorde likevel.  Nå har eg tross alt 4 år igjen før minsten reiser ut i verda, det kan jo hende han blir heime enda lengre dersom han tek skule i området her.  

Uansett, det er ikkje berre negative ting med ungar som flytte.  Jule- og påskeferier får ei heilt anna betydning når ungen kjem heim, og mor kan breie vingene over heile flokken igjen!  

Porto

Sidan bloggen min heiter Porto, må eg vel skrive litt om han.  Dei fleste som les her har nok fått med seg kven Porto er, men likevel kan ein liten presentasjon vere på sin plass. 

Min Porto har lite med frankering av post å gjer, for min Porto er ein tre år gammal Portugisisk Vannhund.

Heile historia starta med at eg hadde ein av mine meir spreke periodar våren/sommaren 06, på den tida gjekk eg runden på 7 km opptil fleire gonger i veka.  Eg var nede i 75 minutter på runden på mitt beste.   Ein dag eg kom heim sa eg, utan å ha tenkt så nøye gjennom det: "Det kunne vore kjekt med ein hund å gå tur med".  Det er ikkje så lett å gå med andre folk, for eg treng luft for å komma meg til toppen av stigninga, og å snakke og puste let seg vanskeleg kombinere for meg.

Det med hund var nok noko eg burde vurdert nøye før eg sa noko om, eg er fæl til å snakke først og tenkjer etterpå....

Man i huset heiv seg på nettet på søk etter ein allergivenleg hund, ungane fortalte kor gjerne dei ville ha hund og kor kjekt det var å gå tur med hundar.  Dei hadde hatt så lyst på hund lenge, men eg hadde nekta.  Etter mykje leit på nettet fann me ut at Portugisisk Vannhund var tingen for oss, ikkje røyta han, allergivenleg var han og grei størrelse.  Me fann raskt ein oppdretter på Ålgård som nett hadde fått kvelpar, og ho hadde faktisk ein hannhund igjen som ikkje var bestilt.  Ut frå Canis fant me ut at det berre var 119 av denne rasen i landet, så me var heldig som fant ein oppdretter med kvelpar så raskt. 

Ferien denne sommaren var booka inn med 14 dager på Madeira, me gjorde avtale med oppdretter om at me skulle komme innom å sjå på kullet før me reiste og avgjer då om me ville ha hund.  Etter å ha truffet 12 små nøster med deilig mjuk pels var me solgt alle saman.  Dermed blei det avgjort at to dager etter heimkomst skulle me henta hunden.  Namnet på hunden blei raskt bestemt og det blei Porto for Portusisisk Vannhund, det  var jo heilt opplagt. 

Det blei ein travel, men herlig sommar med eit nytt firbeint familiemedlem i huset. 

Det som nå er litt merkeleg er at når vi diskuterer kven som skal ta lufteturen med hunden så er det berre min hund. 
Nei, det er gjerne litt feil.  Me er to vaksne i huset som tar ansvar, eg går nok ikkje meir tur enn min halvdel. Men ungane kan aldri huske at nokon andre i huset villa ha hund enn meg.  Begge huske godt at eg kom heim og sa: "Det hadde nå vore kjekt med ein hund å gått tur med".  -Merkeleg korleis ein setning kan feste seg så godt hjå enkelte.

Sjølvsagt er dei glad i hunden og kan gjerne gå tur med han, men då kan det lett bli to turar på ein dag, i solskinn vel å merke.  Dei regnfulle, våte haustkveldane har dei aldri ytra noko ynskje om å få hund.

Men heldigvis tar mor og far ansvar og hunden lever eit godt liv, han.  Sove utfor soverommet til.. sjølvsagt mor og far i huset, ete godt og blir klødde å godsnakka med av heile familien. 

Til alle andre:  Tenkt først - snakk etterpå, og pass på å still ledene spørsmål dersom det er noko du vil.

img0038

Porto leiker på plenen med ungane, her som 3 mnd gamal kvelp. 
porto

Men han blei større og større.  Her har han passert 1 år og er så stor han er som vaksen. 

08.aug.2009

Er dette noko for meg?

Det må det jo vere.. Eg er veldig glad i å snakke utan å bli avbroten og det kan eg gjer her, så mykje eg vil.  Ikkje berre er eg glad i å snakke, men eg er fæl til å bryte av når andre snakker og.  Her er det heldigvis ikkje ingen eg kan bryte av, så eg kan konsentrere meg om snakkinga og ikkje om at eg må ta meg i nakken og oppføre meg som folk flest og la andre snakke ferdig.

Heldigvis er det andre som skriv blogg, dermed kan eg få litt inn, ikkje berre ut. 

Ein annan ting er kommareglane, dei kan eg framleis ikkje.  Det same gjeld rettskriving, sidan eg arbeider på to stader der nynorsk er arbeidsspråk held eg meg til det. Feila vil nok syne etterkvart som eg guffer opp farten på tastane.  

I dag hadde eg fleire komentarer inne på profilen til ei venninne av meg, og det gjaldt sommar og haust. Det gjorde at eg tenkte litt meir på det med årstider, og kva me forvente av årstidene. 

I vår kom eika lenge før aska, og som kjent: "eik før ask, blir plask".  Sjølv om dette har stemt i fleire år nå, blei eg litt skuffa over alt regnet som kom dei tre vekene eg hadde ferie.  Me fekk ein fin start på sommaren med varmt og fint ver i fleire veker (det føltes iallefall slik).  Då vatningsforbodet kom håpte eg det skulle komma nokre dager med regn, slik at ikkje både  plen og planter visna vekk.   Men slik som skjer både titt og ofte, regnet kom og varte mykje lengre enn det eg hadde planer om.  

Uansett regn,  sommaren har vore fin.  Me har sote mykje ute om kveldane med fyr i bålpanna og hatt kjekke vener på besøk kveld etter kveld.  Eg trur ikkje eg skal telje opp kor mange forskjellege folk som har vore ein kveld eller fleire på terrassen denne sommaren. Ein sosial sommar, og det treng eg før hausten og vinteren kjem.  -Då er det ikkje mange sosiale kveldar, med gode vener... Eg skal ikkje gi skulda til venene, det er berre å invitere, men etter ei arbeidsveke er det så godt å berre slenge seg på sofaen når kvelden kjem og berre slappe av. 

I går då eg var tur med min firbeinte turven, oppdaga eg at det var utruleg med rognebær på trea.  Og som me veit "rogna skal ikkje bere to bører" så då blir det nok lite snø til vinteren.  Eg trur eg får prøve å innrette meg etter det når vinteren kjem og eg ikkje får ta skia fatt. 

Ha ein glimrande restsommar alle samen.  Nyt både sol og sommarregn, litt vind i håret gjer heller ikkje noko på denne tida av året. 
rosebedet 09 001
Ei rose i rosebedet med dugg- eller regndropar.  Uansett, fin var ho...

 

Velkommen til min blogg!

Dette er den første posten på min nye blogg ;)

Les mer i arkivet » Desember 2014 » Oktober 2012 » Mars 2012
hits